In de podcast ‘Positief’ spreekt Boukje Jongedijk met mooie mensen die een optimistische boodschap verkondigen. In deze blog het gesprek wat zij had met Ellen Kleingeld ‘Omarm je hele kleurenpalet’.

Een paar stukjes uit het interview:

Ik las in jouw boek dat het niet om het behandelen van een klacht gaat, maar dat het om jou als mens gaat? Hoe ziet zo’n sessie eruit?

We beginnen met een gesprek. Het gesprek is inzichtgevend. In het gesprek staat niet het probleem centraal of het oplossen van het probleem, maar veel meer het onderliggende ‘waar ben je in het contact met de ander vastgelopen?’ We gaan zo’n setting oefenen. We gaan samen oefenen waar je grenzen liggen, waar je bent vastgelopen, waar wil je in ontwikkelen? En we doen dat in het moment zelf. Met het lichaam. Aanraken is een belangrijk middel binnen de haptotherapie.

Letterlijk aanraken is de meest directe vorm van communicatie. Dat spreekt uiteindelijk het meest tot je. Je kunt allerlei ideeën hebben over hoe je iets moet aanpakken, maar dan blijft het weer een project of een verbetertraject waarbij je stapjes hebt die je moet zetten om tot een oplossing te komen.

Ik vind het veel interessanter wat er gebeurt in het moment. Wat heeft iemand nodig om ergens doorheen te komen? Wat heeft iemand nodig om iets wat ergens in het verleden is vastgezet, om dat in beweging te krijgen.

Is het van belang dat je al lichaamsbewust bent? Of kun je dat leren?

Dat kun je leren. Iedereen is anders. Iedereen laat iets anders zien en staat op een ander punt in zijn leven. Het is echt mensgericht, op maat. Dus je kunt niet van tevoren bepalen hoe het precies gaat; het ontstaat. Ik heb natuurlijk wel een bepaalde werkwijze, maar wat er ontstaat, gebeurt ter plekke en is spontaan. Wat iemand me laat zien, wat er ter plekke gebeurt, dat zijn de middelen om verder op in te zoomen.

Kun je het lichaamsbewustzijn in je dagelijkse leven ook nog toepassen of leren?

Ja, dat is uiteindelijk waar je naartoe wilt, dat je het in je dagelijkse leven kunt toepassen. Als je bijvoorbeeld bij mij of een collega onderzoekt waar je grenzen liggen en hoe je dat aangeeft. Dan moet je eerst bewust worden hoe dat voelt en dan hoe je dat communiceert aan de ander. Zodat als jij een grens aan wilt geven, je de ander niet wegduwt, want dat is heel makkelijk. Maar hoe je dat doet in verbinding, waarbij je de ander wel bij je houdt en tegelijkertijd aangeeft ‘hier ligt mijn grens’.  Daar oefenen we dan samen in.

In jouw boek lees ik ook een reis die je zelf hebt gemaakt die leidt tot zelfinzicht. Je maakt daarbij aanrakingen en sensaties in je lichaam mee. Hoe kan dat bijdragen tot zelfinzicht?

Dat is een proces. Ik kan me herinneren dat ik lang geleden in een grote kring zat en de opdracht was ‘je moet nu voelen’ en ik had geen idee wat ik moest doen. Ik zat echt mijn best te doen om te voelen. Er zat wel een verlangen om te willen voelen, net alsof mijn systeem wel wist wat dat was, maar alsof ik daar net niet bij kon. Door dat gevoel dat ik er niet bij kon, moest ik heel hard werken. Ik moest iets doen om daar ‘ergens’ te komen. Voor mij ging het pas echt indalen toen ik aan den lijve, dus letterlijk in het contact, ontmoetingsgericht, ging ervaren wie ik zelf was. Doordat die ander oprecht contact met mij maakte, ging ik voelen wie ik zelf was.

Soms schieten woorden tekort?

Klopt. Soms vraag ik mensen ‘zullen we gewooon stil zijn’? En dan merk je dat als iemand echt in zijn lijf kan komen, echt kan zakken, dan is er een echte ontmoeting. Dan vallen al die ikjes weg en dan is er iets dat je samen beleeft. Daar gaat het om. Dat is vitaliserend en daar worden we blij van.

Met dank aan Boukje Jongedijk.